สมัยที่ผมยังเรียนชั้นประถมศึกษา
ผมยังจำได้ดีกับวันแรกที่ใส่เสื้อขาว กางเกงขาสั้นสีน้ำตาล
รองเท้าและถุงเท้าคู่ใหม่เอี่ยมสีน้ำตาล
และยังจำรอยยิ้มของแม่ ก่อนส่งผมให้เดินไปโรงเรียนเองได้ดี
เพราะบ้านผมกับโรงเรียนประถม อยู่ห่างกันไม่เกิน 600 เมตร

ด้วยความยากจนของครอบครัว และไม่ค่อยมีอะไรมากนัก
เวลาผมไปโรงเรียน จึงมีปิ่นโตใบหนึ่ง ติดตัวไปด้วยเสมอ
เพื่อเอาข้าวและกับข้าวไปทาน แทนการหอบเงินติดตัวไปซื้ออาหารมื้อกลางวัน

วันแรก ผมรู้สึกว่าปิ่นโตเป็นสิ่งโก้ โอ่อ่าสำหรับผม
แต่ตอนเปิดออกมาทานนี่สิ
ใบนึงเป็นข้าวเปล่า ใบนึงเป็นแกงอะไรสักอย่าง อีกใบหนึ่งเป็นไข่ต้ม!!

ด้วยความเป็นเด็ก
ผมรู้สึกเขิน อายกับเพื่อนร่วมวงเป็นอย่างมาก
ที่กับข้าวส่วนหนึ่งของผมคือไข่ต้ม อาหารที่ธรรมดาที่สุดในโลก
แต่ผมก็ทาน เพราะไข่ต้มจะอร่อยมากเวลาทานกับแกงทุกชนิด

วันต่อ ๆ มา ผมเริ่มหาทางออกเป็นอย่างอื่น ที่ไม่ใช่การหิ้วปิ่นโตไปโรงเรียน
ก็ได้ผลบ้าง ไม่ได้ผลบ้าง จนล่วงเลยวัยประถมปลายมา...

เมื่อโตวันโตคืน...
รสลิ้นที่สัมผัสกับข้าวฝีมือแม่ มันอร่อยจนเกินบรรยายขึ้นเรื่อย ๆ
โดยมีเหตุผลแวดล้อมสนับสนุน
ทุกครั้งที่ผมหิ้วปิ่นโตไปโรงเรียน ตอน ม.ต้น
เพื่อน ๆ จะขอทานกับข้าวของผมก่อนเสมอ

ทุกครั้งที่ผมห่อข้าวไปทาน ในชีวิตการทำงานครั้งแรก
เพื่อน ๆ ก็จะไปซื้อข้าว และกับข้าว มานั่งทานกับข้าวฝีมือแม่ผมตลอด
หนำซ้ำยังมีแวะมาเที่ยวบ้าน เพื่อขอให้แม่ผมทำกับข้าวให้ทานโดยเฉพาะ

เวลาว่าง แม่จะสอนผมทำกับข้าวนานาชนิด
สอนการเคี่ยวแกงกะทิให้ขึ้นมัน สอนการปรุงรส สอนการตำน้ำพริกนานาสูตร
ซึ่งทำให้ผมตาโต กับการปรุงอาหารอยู่เสมอ

สิ่งที่ขัดใจกันอย่างเดียวมาตั้งแต่เด็ก คือผมจะไม่ฆ่าปู ฆ่าปลา ฆ่าสัตว์ที่ยังไม่ตาย
แต่ผมขอดเกล็ดได้ ผมเตรียมของสดก่อนทำกับข้าวได้
และผมจะไม่ชอบให้แม่ใส่ผงชูรส แต่แกก็จะแอบใส่ทุกทีถ้าผมเผลอ

ปัจจุบันนี้...
วันใดที่ผมกลับไปเยี่ยมบ้าน เยี่ยมแม่ แกก็จะเตรียมกับข้าวไว้ให้ผมได้ลิ้มรส
บางทีแกก็จะแอบไปหลังบ้าน เพื่อตีปลาสด ตีกบให้ตาย เพราะรู้ว่าผมไม่ชอบภาพนั้น
นั่นเป็นภาพที่ทำให้ผมน้ำตาคลอเบ้าอยู่เสมอ กับทุกสิ่งทุกอย่าง ที่แกทำด้วยใจให้กับลูก

คุณ ๆ เคยไหมฮะ
เวลาต้มไข่แล้วไม่ปอกเปลือก มันจะอุ่นและเก็บความร้อนไว้ได้นาน
แต่ถ้าแกะเปลือกออกแล้ว ไม่เกิน 3 นาที ไข่ใบนั้นก็จะเย็นลง

แต่ไข่ต้มที่คุณแม่ผมใส่ปิ่นโต
ให้ไปทานมื้อกลางวันมื้อแรกที่โรงเรียนนั้น
มันยังร้อนมือ ร้อนปาก ผมมาตลอด

ไข่ต้มที่เกิดจากหัวใจแม่ บรรจงปรุงรส "ความอบอุ่น" ให้ลูก ๆ ทุกคน
มาจนทุกวันนี้...

ลูกคนนี้รักแม่หมดใจฮะ
21.47 1 สิงหา 49
เนยบิน
--------------------------
เขียนเนื่องในโอกาสวันแม่ เพราะไม่รู้ว่า ในวันแม่จริง ๆ ผมจะมีโอกาสได้เขียนไหมฮะ

ครอบครัวชาวนาฮะ

edit @ 2 Jul 2008 03:22:05 by เนยบิน

edit @ 2 Jul 2008 03:23:36 by เนยบิน