ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่
ที่ผมมีความรู้สึกว่า โลกรอบตัวผม มันแคบเกินไป จนรู้สึกอึดอัด
มากกว่าสิบปีที่ผมกระหายโลกอื่น
โลกที่ไม่ใช่ในรั้วมหาวิทยาลัย โลกที่ไม่ใช่แค่สังคมการทำงาน
เมื่อมีโอกาส ผมจึงเดินทางอยู่เสมอ
ผมปณิธานในใจว่า
งานที่ทำจะต้อง ส่งเสริมให้ผมได้เห็นชีวิตอื่น เห็นโลกอื่นที่กว้างไกลออกไป
ผมมีโอกาสได้ไปเห็นโลกอื่น อยู่เสมอ ๆ
โลกอื่น ที่ผมเห็น
มีชีวิต มีซาก มีรอยยิ้ม มีความทุกข์ระทม มีสิ่งแวดล้อรอบตัวที่แตกต่างไปจากเดิม ๆ
ผมพยายามสัมผัส ความแปลกใหม่รอบตัวในยามที่ค้นพบ
ตั้งแต่ป่าเขา ยอดดอย คล้อยถึงริมฝั่งและท้องทะเล รวมไปถึงข้ามทวีป
สิ่งหนึ่งที่ผมค้นพบ คือ
โลกไม่ได้ให้ความสุขสำหรับทุกชีวิตอยู่เสมอ
การแข่งขันทางธรรมชาติเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
น่าแปลกใจเป็นอย่างยิ่ง
ที่เมื่อผมยิ่งเดินทาง ผมกลับยิ่งกระหายอยากเห็นโลกอื่น ชีวิตอื่น ยิ่งขึ้นไปอีก
โดยที่ผมไม่รู้ว่า อะไร...
ที่จะหยุดหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยรักชีวิตแห่งการเดินทางนี้ได้
ผมเคยสูญเสียคนรักและความรัก จากความกระหายในการเดินทางถึง 2 ครั้ง 2 ครา
บางครั้ง การเดินทางของผม ก็เจือไปทั้งทุกข์ แล้วก็สุข
แต่ผมก็ยังยิ้มทำความเข้าใจกับตัวเองได้อยู่เสมอ
ในยามที่ไปพบ ไปปะ ไปเจอ คนอื่นที่ลำบากกว่า ทุกข์ระทมยิ่งกว่า
ความทุกข์และความโศกเศร้า สัมผัสได้ด้วยใจเท่านั้น
ไม่อาจเข้าใจได้จากการมองเห็นหรือได้ยิน
ปัญหาสำคัญสำหรับมนุษย์ทุกยุคทุกสมัยก็คือ
ความโศกเศร้านั้นมีอยู่จริง เพียงแต่ว่า...
มันควรไปอยู่ในสถานที่แห่งอื่น ไม่ใช่ในใจเรา...
การเดินทางที่มากครั้งของผม และจะมากยิ่งๆขึ้นไป ตามที่โอกาสจะเอื้ออำนวยให้ผมนั้น
ผมหวังเพียงอย่างเดียว คือการเรียนรู้โลกอื่น ชีวิตอื่น
เพื่อทำความเข้าใจตนเอง และหนทางชีวิต
เรียนรู้โลกที่ไม่ใช่การครอบครอง
โลกที่เราเข้าใจมัน...
11.17 25 สิงหา 49
เนยบิน
ป.ล. รูปที่เห็น เป็นการเก็บความประทับใจผ่านกล้องนะฮะ
ผมแต่งสีด้วยโปรแกรมต่าง ๆ ไม่เป็นอยากจะมากระตุ้นต่อม ทุก ๆ คนว่า
ภาพความจริง ที่ผมเห็นผ่านสายตาของผมนั้น
สวยกว่านี้ นับร้อยเท่าพันเท่า :)
มีสต๊อกภาพอยุ่อีก 1 ยุ้งฉางฮะ
เอาไว้ประกอบ งานเขียนอื่น ๆ บ้างนะครับ :)
อยากเดินทางไปในที่ๆแปลกๆ สวยๆ บ้างครับ ชอบภาพทุกภาพเลย
