ลูกรัก...
แม่กับพ่อมีลูกมาก เหลือขนาด
แต่ลูกทุกคนก็เกิดจากความรักของพ่อและแม่
ครอบครัวเรามีแต่ความเรียบง่าย
อาจจะไม่ใช่เพราะอยากเรียบง่าย
แต่สถานะทางสังคมบังคับให้เราต้องเรียบง่าย

แม่เลี้ยงลูกทุกคนด้วยนมแม่
ไม่ใช่เพราะแม่เห็นว่านมแม่ดีกว่านมอื่น
แต่เพราะแม่ไม่มีเงินพอจะซื้อนมชนิดใด ๆ ให้ลูกได้

ลูกเอ๋ย...
ขอให้มือแม่ที่สร้างลูกขึ้นมานี้
อย่าให้มันหยาบกร้านไปเปล่า ๆ

ข้าวของ เงินทอง และทรัพย์สิน
พ่อกับแม่มีให้แค่เท่าที่เห็นเพียงหยิบมือ
ลูกอยากได้อะไร อยากมีอะไร พอใจอย่างไหน
ขอให้ลูกสร้างมันขึ้นมาด้วยความพยายาม
และปลุกปั้นมันให้เป็นจริงเหมือนที่แม่ปลุกปั้นลูก

แม่แก่แล้ว..
แม่ไม่มีทางช่วยอะไรลูก ๆ แต่ละคนได้
แต่แม่ยิ้มและเป็นกำลังใจให้ลูกได้
ในทุกเวลาที่ลูกต้องการ...

บทความนี้ผมพยายามนั่งในใจแม่
และเขียนมันออกมาฮะ สำหรับแม่นะครับ
แม่ผมพูดไม่เก่ง แต่แซวเก่งที่สุดในโลกฮะ :D

เนยบิน
22.40 น. 7 สิงหา 50
โนวาสโกเทีย แคนาดา

ตักคุณน่าหนุนนอนตาย : หนึ่งสกูบ้า ร้อง

http://urashi.exteen.com/20060801/entry
อันนี้เป็นลิงค์ที่เขียนไว้ เนื่องในวันแม่ปีที่แล้วนะครับ :)