2008/Aug/05


เราต้องการอะไรในชีวิต
มากไปกว่าความสุข และความทรงจำที่ดี อีกหรือ

ผมกลอกลูกตาตัวเอง ให้หมุนกลับไป 180 องศา
แล้วทั้งผลักทั้งดัน ให้มันทะลุเบ้าเข้าไปข้างในร่างกาย
ผมอยากมองเห็นใจของตัวเองให้ชัด ๆ
ว่าผมต้องการอะไรในชีวิตกันแน่
ความรัก ความอบอุ่น ความงดงาม ความสุขสบาย รึว่าอะไร!!

ลูกตาผม ค่อย ๆ เดินทางผ่านก้านสมอง ไหลเรื่อยมาบริเวณลำคอ
พบความอัดอั้นตันใจที่รอวันเปิดเผยอยู่ตรงนั้น
เรื่องราวต่าง ๆ มากมาย รอวันทะลักทลายให้ใครสักคนได้รับรู้
แต่ตอนนี้... ผมยังปล่อยมันไว้ ให้ตีบตันอยู่เช่นเดิม
จนกว่าจะถึงเวลา...

ลูกตาผมสองข้าง เดินทางมาถึงบริเวณอก
พบก้อนกรวดทราย ที่บรรจุเรื่องราวสิ่งละอันพันละน้อย
ที่มี ที่พบ ที่เจอ มาแต่กาลก่อน
สัมผัสแต่ละเม็ด เรื่องราวก็จรัสเจิดจ้าขึ้นมาให้ลูกตาผมเห็นอย่างแจ่มแจ้ง

ไม่น่าเชื่อว่าทรายแห่งความทรงจำบางเม็ด
ผมก็ลืมมันไปจนหมดสิ้น ชนิดที่นึกให้ตายก็นึกไม่ออก
บางเม็ด เป็นเสียงคุณแม่ เสียงพี่สาว ที่กล่อมเกลาจิตใจผม ด้วยเพลงกล่อมเด็กเบา ๆ และซ้ำไปซ้ำมา
บางเม็ด เป็นความเจ็บปวดรวดร้าว ของครอบครัว ที่ลืมไม่ลงแต่ก็ยากที่จะจดจำ
...

หลังจากที่ดวงตาผมบรรจงสัมผัสทรายทีละเม็ด ทีละเม็ดแล้ว
มันก็เคลื่อนผ่าน กองทรายเหล่านั้น และทิ้งคราบน้ำตาอาบมันไว้
หวังแค่ให้มันเกาะรวมตัวแน่นด้วยน้ำตาประสาน
และไม่แตกฉานซ่านเซ็นตกหายไปไหน แม้เพียงเสี้ยว!!

ลูกตาผมเดินทางมาถึงขอบเหวแห่งจิตใจแล้ว
เบื้องหน้าเป็นหุบเขาดำมืดที่ทอดยาว กว้าง และลึก ไม่มีทางกระโดดให้ข้ามพ้นไปได้
นอกจากกระโจนลงไปในหุบเหวนั้น
เสียงตุบตับ ที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดังอยู่ไม่ไกลนัก
แต่ผมมองไม่เห็น ผมมองไม่เห็นหัวใจตัวเอง!!!

เสียงตุบตับกลับยิ่งดังและหยอกล้อ เยาะเย้ยผม เป็นว่าเล่น
ดวงตาผมที่เดินทางมาถึง เริ่มแดงกล่ำ
ทั้งแดงด้วยความโกรธ แดงด้วยความเกลียด และแดงด้วยความเศร้า
น้ำตาผมไหลดั่งสายน้ำ ลงสู่หุบเขาเบื้องต่ำนั้น
หวังจะให้มันเต็ม แล้วกลายเป็นสายธาร เพื่อที่ลูกตาผมจะลอยข้ามไปได้
แต่น้ำตาที่มากมายปานมหานที กลับไม่มีทีท่าว่าจะทำให้หุบเหวกลายเป็นลำธารได้
ทั้งที่ร้องไห้ เจียนตาย แต่กลับไม่มีอะไรดีขึ้น...

ผมหยุดร้องไห้ กระพริบตาที่มีแต่ดวงตาเดินทาง ถี่ ๆ
แล้วกระโจนลงสู่หุบเหวแห่งหัวใจที่ดำมืดนั้น
อย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด แม้กระทั่งความตาย...

11.35 น.. 5 สิงหาคม 51

เนยบิน

edit @ 5 Aug 2008 11:46:14 by เนยบิน

Comment

Comment:

Tweet


ลืมใส่ชื่อ ข้างบน
#6 by น้าหลาม (125.25.192.187) At 2008-08-05 17:02,
เมื่อเดินมาถึงขอบเหวแห่งจิตใจแล้ว ยังไม่เจอสะพานที่จะข้ามผ่านมันไปได้ เราต้องรู้ให้ได้ว่า เราทำอะไรเพื่ออะไร... จุดมุ่งหมายของเราคืออะไร คอยหมั่นเช็คให้ดีว่าเรากำลังทำในสิ่งที่หัวใจเราบอก หัวใจเราต้องการหรือเปล่า(จริงๆคำตอบมันอยู่ที่ 2 บันทัดแรกแล้ว) ไม่กลับไปเลือก ในสิ่งที่คนอื่นตอ้งการให้เราเลือก เพราะท้ายที่สุดแล้ว เราก็จะไม่เจอกับความสุขที่เราต้องการ ถ้าเรียนรู้ใจตัวเองได้แล้ว ก็จะมีสะพานทอดผ่านให้ข้าม ขอบเหวแห่งจิตใจ ไปสู่ความสุข ความทรงจำที่ดีอันเป็นนิรันดร์
#5 by (125.25.192.187) At 2008-08-05 17:01,
ถ้าไม่รู้ว่าต้องการอะไรในชีวิต หรือไม่รู้ว่าจะทำอะไรไปเพื่อใคร...
ลองกลับบ้านแล้วกอดพ่อกับแม่ดูนะ
#4 by ummnoi (61.14.50.42) At 2008-08-05 13:10,
ถ้าไม่รู้ว่าต้องการอะไรในชีวิต หรือไม่รู้ว่าจะทำอะไรไปเพื่อใคร... ลองกลับบ้านแล้วกอดพ่อกับแม่ดูนะ
#3 by (61.14.50.42) At 2008-08-05 13:03,
โอ้ว เขียนมาเปนปีๆเลยเหรอ ขยันจังก้อยางยิดคอนเซปเดิมๆๆไงก้อดีนิ ว่างๆๆส่งมาอีกนะ ได้อ่านอีก มาให้หลงตัดผมด้วย คริคริ
#2 by hlong (118.175.66.73) At 2008-08-05 12:03,
โห...มีการบังคับให้เม้นด้วย...เชอะ
#1 by หม่อมสามหยอย (58.136.114.92) At 2008-08-05 11:54,